Het definitieve ontwerp is geprint met de Cartesio 3D-printer. Aangezien er nog niet eerder op dit textiel is geprint, is er als eerste een testprint gemaakt. Hierdoor wordt er niet meteen een groot stuk textiel verbruikt. Door eerst een testprint te maken, valt achterhalen wat de goede Z-offset is. Daarnaast kan men hiermee ook ontdekken of het filament goed hecht aan het textiel.
Zoals hier boven te zien is, is de testprint geworden zoals gewenst. Hierom is besloten om over te gaan tot de definitieve print. Eerst is de onderlaag geprint. Hoewel er geen veranderingen in het ontwerp zijn aangebracht, kwam de definitieve print er beter uit dan de test print. Nadat de onderlaag geprint is, zijn de LED-lampjes en het circuit geplaatst. Dit bleek achteraf erg tijdrovend en zeer lastig te zijn. Door de hectiek zijn er geen foto’s gemaakt van het elektronisch circuit in de onderlaag zonder de afdeklaag. Echter is het elektronisch circuit, na het bevestigen van elk LED-lampje, getest. Voor het printen van de afdeklaag bleek het elektronisch circuit naar behoren te werken.
Helaas bleek, na het printen van de afdeklaag, dat niet alle lampjes meer functioneren. Eerst was het zo dat alleen het eerste lampje functioneerde. Na een losgeschoten draadje opnieuw vastgesoldeerd te hebben, functioneerde alleen één lampje verderop in het circuit. De volgende dag zijn de aansluitpunten voor de microcontroller opnieuw aangesloten. Toen functioneerden alleen de eerste twee lampjes.
Uit aanvullend onderzoek dat LED-lampjes nummer 3, 5, 8 en 9 het helemaal niet doen. Het zou zo kunnen zijn dat hierdoor het elektronisch circuit niet meer geheel functioneert. Een mogelijke oorzaak van dit defect is dat de warme nozzle de lampjes heeft aangeraakt. Om de andere lampjes wel te laten functioneren, zijn er extra draden getrokken. Hierdoor doen de andere 5 lampjes het wel weer.
Bij het printen van de rechterkant van het gordijn ging het weer mis. Als eerste is er een lampje geplaatst en getest. Deze werkte naar behoren. Toen het volgende lampje geplaatst werd, functioneerde beide lampjes niet meer. Het omwisselen van de lampjes had geen zin. Als de lampjes direct op de microcontroller werden aangesloten, dan werkten de lampjes wel. De microcontroller is zelfs getest met 9 LED-lampjes, waarbij ze allemaal werkten.
In dit ontwerp zitten helaas verschillende punten waarop het fout kan gaan. Als eerste is het ontwerp ingewikkeld. Dit komt door de scherpe hoeken en de bochten die in het ontwerp verwerkt zitten. Daarnaast is het werken met het koperdraad niet prettig. Als eerste moet de draad gesoldeerd worden om ook maar iets van een verbinding te kunnen krijgen met de lampjes. Doordat de draad vast gesoldeerd moet worden, wordt deze op die punten breekbaar. Daarnaast moeten er twee bundels van draden getrokken worden om aan de eisen voor het circuit, zoals gesteld is bij technische specificaties, te voldoen.
Een ander punt omtrent het solderen is dat het soldeersel los kan raken door de 3D-printer. De printer print met een temperatuur van 240 graden Celsius en het tin is goed in staat om warmte te geleiden. Door deze combinatie van factoren kan de verbinding tussen de draad en het LED-lampje worden verbroken. Daarnaast is het plaatsen van de LED-lampjes en het circuit een precieze, lastige en tijdrovende klus. Om de 9 LED-lampjes goed te plaatsen, ben ik meer dan 8 uur bezig geweest. Om dit te verbeteren, zijn er verschillende aanbevelingen aangedragen.