De eerste deelvraag was op welke wijze het mogelijk zou zijn om de functionaliteit van elektronische circuits, na wassen of buigen, te behouden. Het blijkt inderdaad mogelijk te zijn om de functionaliteit van elektronische circuits te waarborgen. Dit kan worden bewerkstelligd middels het 3D-printen van een beschermende filamentlaag rondom de koperdraden van het elektronisch circuit. Dit is terug te vinden in derde was- en buigtest. Samengevat staat hierin beschreven dat de weerstand van het elektronisch circuit licht fluctueert, zowel bij de was- als de buigtest. Echter is deze fluctuatie zo laag dat er gesteld kan worden dat de weerstand gelijk blijft. Hierdoor kan gesteld worden dat de functionaliteit van de elektronische circuits, beschermd door 3D-geprint filament, gewaarborgd blijft.
Verder blijkt uit deze bron dat de LED-lampjes gewassen kunnen worden. De fysieke belasting in de wasmachine kan er echter wel voor zorgen dat het elektronisch circuit onderbroken wordt. Derhalve is het allicht beter om een handwas te doen. Ook moet voor het wassen de batterij worden verwijderd en moet het geheel compleet opgedroogd zijn voordat de batterij weer aangesloten kan worden.
Uit de realisatie van het gordijn komt echter naar voren dat een complex elektronisch circuit niet goed te beveiligen is middels een filamentlaag. Dit komt waarschijnlijk doordat het elektronische circuit handmatig aangelegd is, waardoor het nogal een fragiel geheel is. Zo zijn de koperdraden met soldeersel aan de LED-lichtjes vastgezet. De nozzle van de 3D-printer hoeft maar iets te dichtbij te komen en het soldeersel laat alweer los door de warmte. Doordat het elektronisch circuit zoveel componenten bevat, is er meer ruimte voor beschadigingen aan het geheel. Het is namelijk zo dat de nozzle veel heen en weer moet bewegen om het ontwerp te realiseren. Ook het feit dat er twee losse bundels van koperdraden zijn, zorgt er voor dat het bevestigen van de draden lastig is.
Verder blijkt uit aanvullend onderzoek dat LED-lampjes nummer 3, 5, 8 en 9 het niet doen. Dit zou de oorzaak kunnen zijn van het disfunctioneren van het elektronisch circuit. De warme nozzle heeft mogelijk de lampjes aangeraakt, waardoor deze defect zijn gegaan. Om de andere lampjes wel te laten functioneren, zijn er extra draden getrokken.
De volgende deelvraag was welke elektronische componenten geschikt zijn voor het 3D-geprinte ontwerp. Het 3D-geprinte ontwerp is geprint op een stuk textiel. Uit het onderzoek blijkt dat verschillende elektronische componenten noodzakelijk zijn voor het eindproduct (gordijn). Zo is in technische specificaties terug te lezen dat er gebruik gemaakt gaat worden van powerfilm zonnecellen, NeoPixel LED-lampjes, een microcontroller van adafruit en een step-up/step-down regulator van Pololu. Tevens is er berekend welke aantallen van ieder component nodig zijn om het circuit goed te laten functioneren.
De laatste deelvraag gaat over de video tutorials. Hierbij gaat het erom of deze geschikt zijn om kennis over 3D-printen over te dragen. Zoals in de Feedback over de video tutorials terug te lezen valt, blijkt dit wel het geval te zijn. Aandachtspunten bij de video tutorials waren het ontbreken van een Engelstalige variant en het missen van duidelijke intro. Daarnaast zijn nog kleine inhoudelijke punten aangedragen over de tutorials, zoals het ontbreken van uitleg op bepaalde momenten.
Daarnaast vonden de studenten het vervelend dat de video tutorials en het programma Repetier-Host niet in één keer in het scherm te bekijken valt. Tevens is er aangegeven dat het een gemis is dat de video tutorials niet via internet thuis te bekijken valt en alleen op school beschikbaar zijn.
Een kanttekening bij de video tutorials is dat de onderzoeker te weinig feedback van derden heeft ontvangen om de juiste conclusies te trekken en om daarmee de video tutorials te kunnen verbeteren.